Pierwszy raz nie chcieli mnie wpuścić na konferencję. Zabawne. Panie z biura prasowego miały listę (nie wiem jak ta lista powstawała, że mnie na niej nie było – żarcik 🙂 ) i żądały legitymacji prasowej (to jakiś relikt rodem z PRL-u). Dziś w dobie mediów społecznościowych dziennikarzem jest każdy, więc teoretycznie ja sam mogę sobie wystawić legitymację prasową bo przecież sam sobie jestem wydawcą. Ba, każdy może sobie wystawić legitymację prasową i nikt nie zorientuje się, że ta legitymacja jest fałszywką. Po prostu taki dokument wystawia sam wydawca i nie jest on w żaden sposób regulowany prawnie. Ostatecznie dzięki pomocy kolegi z TVN (dzięki Gabriel!) udało mi się wedrzeć bez użycia siły do sali, a rejestrująca mnie Pani rzuciła groźnie na odchodne „PrawySierpowy.pl, tak? Ja sprawdzę czy jest taka strona„! 🙂

Trzeba przyznać, że sama konferencja miała rozmach. Całą salę zapełniły różnorodne media, w tym pojawiło się wiele redakcji, które zazwyczaj boksem się nie interesują. Magia braci Kliczko działa.

Zaskoczenie

Po konferencji rozmawiałem z kilkoma dziennikarzami, ekspertami, ludźmi boksu i wszyscy wierzą w Mariusza Wacha. Wśród atutów, które Wach może wyciągnąć w walce z Kliczko jest fakt, że Mariusz toczył już pojedynki z bardzo dobrymi technikami i wygrywał je, pomimo, że jego boks wybitny technicznie nigdy nie był. Na ten fakt zwracał uwagę m.in. red. Janusz Pindera, wspominając zwycięstwa Mariusza z kariery amatorskiej. Doświadczenia Wacha z nieco zapomnianego okresu w boksie amatorskim wzbudzają moje zaciekawienie. Czy Mariusz może być dużo lepszy niż zazwyczaj widuje się go w ringu? Czy ma dni, w których jego postawa może sprawić problem lepszemu technicznie zawodnikowi? Wśród pokonanych przez Mariusza jest m.in. David Price, którego osobiście uważam za głównego kandydata do zastąpienia braci Kliczko. Mariusz w amatorstwie wygrał z nim na punkty, a samego Price’a po moim pytaniu krótko wspomniał „taki wysoki chudzielec” (Price dziś chudy już raczej nie jest). Mariusz w amatorstwie pojedynkował się również z Povietkinem (z którym przegrał) oraz z kilkoma medalistami mistrzostw świata, z którymi toczył dobre walki. – Koniec amatorstwa to był czas, gdy szło mi już naprawdę nieźle – wspomniał Mariusz.

Progres

Innym zagadnieniem, które pojawiało się w rozmowach jest to jak duży progres Wach poczynił w ciągu ostatnich dwóch lat w pełni profesjonalnego treningu? Czy to co widzieliśmy w ostatnich walkach z Gavernem i Fieldsem to maksimum jego możliwości, czy może walki te można potraktować jak pojedynki, które Wach wygrywał 50 procentami swoich możliwości, bo więcej nie musiał z siebie dawać. W tym momencie przypominają mi się słowa Artura Szpilki, który zawsze oznajmia, że zupełnie nie ma motywacji i odpuszcza walki z rywalami, których nie szanuje. Daje się wtedy trafiać, walczy niezbyt mądrze. Jeżeli podobny syndrom dotyka Mariusza Wacha, być może nie widzieliśmy jeszcze pełni jego możliwości w ostatnich walkach z rywalami, których pokonał bez większego wysiłku. Był trafiany, ale czy cokolwiek mu zagrażało? Większego wyzwania niż Władimir Kliczko nie będzie, a więc tego rywala Viking z pewnością nie zlekceważy.

Gabaryty

Wach na chwilę obecną waży 120 kg i choć ja mam 195 cm wzrostu i ze 100 kg wagi, to przy Wachu czuję się jak chucherko. Mariusz to naprawdę olbrzymi facet i gdy pamięcią wracam do trudnych walk Kliczki, przypomina mi się pierwszy pojedynek z Tonym Thompsonem, zawodnikiem niższym od Wacha, który m.in. dzięki gabarytom dał trudną walkę młodszemu Kliczce. Trzeba jednak przyznać, że w ostatniej walce Thompson został wręcz rozjechany przez Władimira ale wydaje się, że przegrał tę walkę zanim w ogóle wyszedł z szatni. Obecna dyspozycja Thompsona również pozostawia bardzo wiele do życzenia. Jedno jest pewne, w większości walk, Kliczko góruje nad swoimi rywalami warunkami. Walka z Wachem w pewnym sensie będzie dla Władimira nowym doświadczeniem.

Relaks

W trakcie i po konferencji Mariusz nie wzbudzał najmniejszych oznak zdenerwowania, przejęcia, stresu, presji. Ciągle dowcipkował, wymierzył mi nawet dwa ciosy 🙂 I co do presji, to rzeczywiście cały świat oczekuje, że Kliczko to murowany faworyt, więc cała presja wyniku spoczywa na mistrza. Ze spotkań z Mariuszem, którego widywałem w tym roku już wielokrotnie zawsze odnosiłem wrażenie, że jest człowiekiem stosunkowo rozluźnionym, nie przejmującym się, dość pokornym i prostolinijnym. Nie spina się. Mariusz przyjmuję od losu to co mu się trafia i nie gwiazdorzy, co wzbudza sympatię kibiców. Nie spina się. Viking zapewnia, że do tej walki podchodzi jak do każdego innego pojedynku, i gdyby udało mu się ten stan umysłu utrzymać aż do momentu zetknięcia rękawic w ringu, byłoby wyśmienicie. Spokojny i rozluźniony Wach nie zatraci swoich atutów. Na chwilę obecną po Mariuszu stresu nie widać. To bardzo dobry prognostyk.

Taktyka

– Zaatakujemy Władimira w półdystansie – zaskakuje Wach. Szczerze? Myślę, że ma to sens. Władimir gro swoich walk rozgrywa w pełnym dystansie. Pasuje to i jemu, i jego rywalom, którym wydaje się, że są w tym dystansie bezpieczniejsi. Jednak walki, w których bracia Kliczko mieli problemy, to walki w których ich rywale odważyli się ich uderzyć. Władimir już bardzo dawno nie był atakowany, nie musiał cofnąć się w liny i przyjąć walki w półdystansie. Wach w ostatnich walkach prezentuje zupełnie przyzwoite poruszanie się po ringu, więc dojście do półdystansu nie powinno być niemożliwe. Masa oraz wzrost Mariusza to naprawdę spory atut. W ogóle nie musimy sobie zaprzątać głowy faktem, czy Viking jest w stanie sięgnąć głowy Kliczki, bo brakuje mu zasięgu czy wzrostu. Nie, nie brakuje i jeśli tego nie zrobi będzie to efekt wyłącznie braku odpowiednich umiejętności. Wach szczerze przyznaje – na punkty nie wygram. Muszę go znokautować – mówi. Odważna to deklaracja i niejako ryzykowna, bo Kliczko to zawodnik kompletny, jednak warto pamiętać o praktyce jego walk. Władimir wygrywa najczęściej nokautując po polowaniu i gonitwie za rywalami po całym ringu. Jeżeli Mariusz wyjdzie do otwartej walki i zaatakuje w półdystansie, pojedynek może być krótki. Zostanie znokautowany albo sam znokautuje. Niemożliwe? – Nie ma rzeczy niemożliwych – szybko odpowiada niedowiarkom promotor Wacha i człowiek sukcesu Mariusz Kołodziej.

Wiara

Cuda i wypadki przy pracy wielkich mistrzów się zdarzają. Gdy Hasim Rahman znokautował Lennoxa Lewisa, sam przecierałem oczy ze zdumienia. Buster Douglas pokonał niespodziewanie Mike’a Tysona. Również bracia Kliczko mieli walki niespodziewane, trudne, walki w których walczyli z kontuzjami, bądź które przegrywali przed czasem (to akurat dotyczy głównie Władimira). Nawet drobny element może sprawić, że 10 listopada zwycięski z pojedynku wyjdzie Mariusz Wach. Wierzę (i z tego co widzę wielu ekspertów również), że może się to zdarzyć.